سیکاس زامیا بومی مکزیک، ایندیای غربی و مرکزی (در دریای کاراییب) و امریکای جنوبی تا جنوب بولیوی است.

این گیاه بخاطر جنس برگ آن به سیکاس مقوایی یا به طور عمومی بنام سیکاس زامیا مشهور شده است.

طیف وسیعی از یک گونه زامیا (integrifolia) هم در ایالات متحده آمریکا (جورجیا و فلوریدا) گسترش یافته است.این گونه در مناطق بومی در جاهای به طور کلی خشک در خاک های شنی و در صخره های دریایی و آهکی رشد می کند.

این نخل مقوایی دارای یک تنه کوتاه و گاهی زیرزمینی تا 20 سانتیمتر است که معمولا گاهی بدون انشعاب به سمت بالا رشد میکند و سطح تنه آن دارای برگ های قدیمی است که بافت آنرا زبر میکند.

در ابتدا دارای رشد بسیار کندی می باشد ولی با افزایش سن گیاه و بالغ شدن آن رشد آن نیز افزایش میابد.

تنه ضخیم سیکاس به عنوان مخزن آب در زمان خشکسالی عمل میکند.گیاه هنگامی که هنوز سن کمی دارد به گونه ای به نظر میرسد که برگها مستقیم از زمین روییده اند.

تمام اجزای گیاه سمی می باشد.

این گیاه به نور بسیار خوب پشت پنجره نیاز دارد و بایستی گیاه را هرروز بچرخانید تا کل قسمت گیاه نور ببیند.

هنگامی که 3-2 سانتیمتر از خاک خشک شد نیاز به آبیاری است.آبیاری کم آن باعث ریزش برگ و آبیاری بیش از حد باعث پوسیدگی ریشه می شود.از پاشیدن آب بر روی برگ ها و ساقه آن اجتناب کنید.

تغذیه زامیا یک بار در فصل بهار و یک بار در فصل تابستان با یک کود مناسب و سبک، ایده آل است.

سیکاس زامیا را می توان با کاشت دانه های به رنگ قرمز روشن آن که توسط سیکاس ماده تولید می شوند، تکثیر نمود.در صورتی که گرده افشانی متقابل سیکاس نر و ماده به خوبی انجام شده باشد همه دانه ها دارای قابلیت باروری هستند. اما روند جوانه زنی بسیار کند و دشوار است و جوانه نیز رشد بسیار کندی دارد و سالها طول خواهد کشید تا گیاهی بالغ داشته باشیم.

سیکاس زامیا را همچنین می توان به عنوان یک گیاه بیرونی در محوطه سازی ها و فضای سبز مورد استفاده قرار داد.